गोंदण

image

कित्ती दिवस झाले
आतातरी ऐकवतोयस का कविता??
माझ्या सततच्या नकारानंतर
तुझा पंधरावा प्रश्न..
न राहवून माझी डायरी
हातात घेतो..
नेहमीच्या संकेतस्थळावर
संध्याकाळचा बेत ठरतो..
बागेतली फुलंही तुझ्या इतकीच
कान देऊन ऐकू लागतात..
कुठल्याशा निसर्ग कवितेचे
स्वगत बोलू लागतात..
प्रेमकवितेतल्या नवथर चिंब
दवबिंदूंच्या वर्णनांवेळी
तुझे लकाकणारे डोळे..
कुठल्याही अलंकारापेक्षा
कमी भासत नाहीत..
आणि नसतो माझ्या कवितेतला
चंद्र कधीही  मुग्ध इतका..
जितका तो ऐकताना तुझ्या
गालांवरच्या खळ्यांत उतरतो..
सामाजिक जाणिवांच्या
कवितांची तुझी नावड
माहीत असूनही,
ती मुद्दाम ऐकवल्यावर
तुझ्या चौथ्या जांभयीची दाद
मला तृप्त करुन जाते..
डायरीतून क्वचितच
डोकावणारी हास्यकविता..
तुला कारण देऊन जाते
पुढच्या आठवडाभर हसण्यासाठी..
तिच्या ओळींतल्या संदर्भावरुन
मला छळण्यात तू विसरून
जातेस भान भवतालचे..
शेवटी विरहकवितांची वेळ येते
जड झालेल्या आवाजासकट..
तुझ्या पाणावलेल्या नजरेकडे
पाहण्याचा धीर होत नाही..
एखाद्या हळव्या ओळीच्या
ओलेत्या शीर्षबिंदुजवळ
तू नकळत हात हातात घेतेस..
नि पुढच्या क्षणी कविता
तुझ्या डोळ्यांतून वाहून जाते..

यमक,मुक्तछंद,आरोह,अवरोह
या सर्वांपलीकडे जाऊन..
तुझ्या माझ्या मनांबरोबरच
रात्रीच्या काळ्या कागदावर,
कवितांची निळी अक्षरे
गोंदली गेलेली असतात..
आभाळीचा खट्याळ चंद्र
गालातल्या गालात खुदकन हसतो
नि परतीच्या वाटेवरच्या
दोन हातांचा गुंता
सुटता सुटत नाही..!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s